Tuesday, May 19, 2009

Moved جابجایی

Photo taken in Oxford, UK, during my short trip in April 2009.

از آنجا که این وبلاگ چندی پیش در ایران فیلتر شده بهتر دیدم تا زمان رفع فیلتر، به یک نشانی تازه نقل مکان کنم تا دسترسی به آن آسان باشد.

Recently my weblog has been filtered in Iran. In order to be accessible for the main group of visitors, I had no beter choice than moving to a new address, for the time that filtering presist.

Sunday, May 17, 2009

Oxford, Cowley Road جنوب آکسفورد

Cowley Road, Oxford


Jeune Street

ردیف آپارتمانهای نوساز به اجاره گذاشته شده اند

"The Ultimate Picture Palace", one of the oldest cinema's in UK

All Photos by Ramin Farahani , 2009

در جنوب آکسفورد اثری از دانشگاه های قدیمی این شهر به چشم نمی خورد. اما بدلیل پائین بودن اجاره، دانشجویان بسیاری در این منطقه ساکن اند و بیشتر شب ها سر و کله شان توی این محله پیدا می شود؛ چون در طول روز در کالج های مرکز شهر هستند. سالن ساده ای که در عکس بالا می بینید، یکی از نخستین سینماهای انگلستان است. عکس آن دو دلداده ی جوان هم روبروی همین سینما و در کنار کلیسایی که در پایین می بینید گرفته شده است.


Monday, May 11, 2009

Geluidsanalyse: L'Argent

This is one my papers from the time of study at Dutch Film and TV academy. Here I've analyzed the easthetic and cinematograpic use of sound effects in the movie L' Argent (The Money) directed by Robert Bresson.

Geluidsanalyse: L'Argent

Door:
Ramin Farahani


1983 Frankrijk/Zwitserland, 85 min. Director: Robert Bresson (1901-1999)


Opening

Het venstertje van een geldautomaat gaat klinkend dicht en de titel komt te voorschijn: l' Argent van Robert Bresson.
Gedurende dezelfde shot horen we het verkeersgeluid harder worden en zien we de rest van de voortitels verschijnen. Dit terwijl er niets meer aan de achtergrond verandert, maar wel aan het geluid. Heel onopvallend wordt er nadruk gelegd op het geluid dat voor Bresson even belangrijk is als beeld. Een unieke opvatting dat hij in zijn films waar heeft gemaakt. Zijn meer besproken film over een oorlogsgevangene die uit de handen van Nazi's wil ontsnappen (Un condamne a mort s'est echappe, 1956), is al lang een klassiek voorbeeld van de subtiele samenhang tussen geluid en beeld. Andere films van hem zijn ook niet minder belangrijk. Voor deze analyse heb Ik toch gekozen voor zijn laatste film, waar hij zijn unieke stijl tot een hogere mate heeft ontwikkeld. Dit artikel is gericht aan geluids-opbouw van een aantaal voorbeeld scenes: Conflict in cafe, Bank overval, Irritatie in eetzaal, Zelfmoord en de Moordscene
.


Conflict in cafe

Yvon, de hoofdfiguur, heeft voor zijn werk een vervalst biljet gekregen, zonder er iets van gemerkt te hebben. Hij betaalt zijn koffie met dat biljet. De ober merkt dat en beschuldigt hem. Dit heeft de woede van Yvon als gevolg. Het hele conflict vindt in drie instellingen plaats: Yvon staat op in een two shot. Volgende shot is een dichte opname van de hand van Yvon. Hij grijpt de kleding van de ober en duwt hem met een enorme kracht uit het beeld. Het scherpe geluid van het grijpen en duwen maakt de kracht en woede van Yvon aanvoelbaar en geloofwaardig, zodat er geen behoefte meer is aan extra shots. Dankzij het geluid afkomstig uit een onzichtbare ruimte kan de camera nog een poosje op de nu uit elkaar getrokken vingers van Yvon blijven staan en zodoende het visuele kracht te benuten van een lichaamsdeel dat weinig regisseurs zo expressief hebben gebruikt. We horen vervolgens de botsing met een tafel en de vallende bordjes, allemaal buiten dit beeld. Het wordt dus duidelijk waar de ober terecht is gekomen. Er straalt woede uit Yvon's hand. In de laatste instelling zien we de ober midden in zijn beweging opstaan voor de gevallen tafel. Er valt nog een wijnglas op de grond en slingert heen en weer. Als het weer stil is horen we de auto van politie aankomen en worden we meegesleept naar volgende scene.



Bank overval


Yvon die nu werkloos is, gaat de deur van zijn flat uit om mee te doen aan een bank beroving. Zijn vrouw die niets ervan af weet maar toch iets voelt, komt in de opening van de deur staan en zegt dat ze bezorgd is. Yvon staat stil buiten het beeld op de trap. Er komt geen antwoord. Na een paar seconden die zijn twijfels aangeven, horen we hem de trap naar beneden lopen. Voetstappen van Yvon verbeelden ook zijn noodlottige gedoemdheid. Het werkt als een niet te vermijden wending die hem richting een tragische eind stuurt. Traappen hebben vaak een soort overgangs functie in Bressons films. En omdat wij hier Yvon op het beeld van zijn vrouw horen vertrekken, krijgen zijn voetstappen nog een onheilspellende klank. Wat staat dit echtpaar te wachten?
Via een voorbijgangster lopen we de volgende scene in, waar Yvon in een geparkeerde auto op de bankrovers wacht. Er rijden politie auto's langs. Iets verderop staan twee agenten met pistool achter een auto geshuild. Het is buiten gewoon stil. In een long shot zien we een van de bankrovers met een gegijzelde in de ingang van de bank verschijnen. Een van de agenten richt zijn pistool op hem. Hier volgt een beeld van Yvon. Pas nu horen we de eerste schot de stilte breken. Zo wordt een verband gelegd tussen beide plekken en de korte afstand wordt aangegeven. Belangrijker is dat de rol van Yvon duidelijk wordt. Opvallend is dat we de volgende schotten ook op Yvon's beeld horen. Er komt alleen een tussenshot van de bankrover die zich terugtrekt. Voor de rest wordt de hele bank scene met geluid opgebouwd. Yvon hoort automatische wapens door elkaar schieten, start de auto en houdt het stuur vast. Nu horen we politiemensen in hun fluiten blazen....

Zonder zich te laten afleiden door de schietpartij, vertelt Bresson met behulp van het off screen geluidseffecten, wat er allemaal gebeurt voor de bank. Het blijft voor een deel vaag natuurlijk, maar dat is ook de bedoeling. De camera blijft voornamelijk op Yvon gericht. Niet alleen doordat Bresson een actiescene via reacties wil laten zien, maar ook omdat hij ons wil laten concentreren op Yvon en op de spanning die hij meemaakt. Of de bank beroving geslaagd is of niet, kunnen we evenmin voorspellen als Yvon. Want wij horen alleen wat hij hoort en krijgen niets meer van het conflict te zien.
Na een poosje rijden er politie auto's en een ambulance langs. Wij merken dat de overval mislukt is. Een politie auto rijdt terug en stopt naast Yvon. Yvon rijdt snel weg. De hele achtervolgingscene (behalve aanrijding aan het eind) bestaat uit twee afwissellende instellingen: De voet van Yvon die met volle kracht het gas drukt. En de politie auto die in de zijspiegel van Yvon te zien is. Het alarmeren van politie is verschoven op het beeld van Yvon's voet op het pedaal. En omdat er in zo'n donker hoek geen afleidende visuele informatie zit, functioneert het levende geluid van het gas geven als een soort uitdrukking van de druk die op Yvon zit. Wij zien zijn gezicht eens niet. Het lijkt of we via het gas horen hoe hij zich op dat moment voelt. Zo wordt er door het elimineren van dominante beelden, ruimte gecreeerd voor het geluid dat nog sterker kan functioneren.


Irritatie in de eetzaal


Yvon wordt dus opgepakt, veroordeeld en naar een gevangenis gebracht. Bresson heeft in oorlogs jaren zelf in gevangenis gezeten en heeft een gevoelige oor voor geluidseffecten die in zo'n plaats andere betekenis en dimenties krijgen dan in een normale plaats.
In een van de scenes stormen gevangenen de eetzaal van de gevangenis binnen en gaan met veel herrie (waar geen woord van te verstaan is) zitten. Er wordt dus door het lawaai een soort contrast gemaakt tussen zo'n bijeenkomstplek en de dood stille cellen.

Een etenskarretje rijdt met een irritant geluid (van de wielen) langs de tafels en brengt ons bij Yvon die zich geirriteerd voelt. Hij vraagt waarom iedereen naar hem zit te staren en krijgt cynische opmerkingen te horen over zijn vrouw die bij hem weg is. De herrie is inmiddels zachter geworden zodat we dialogen kunnen verstaan. Als iemand vraagt of Yvon weet wie zijn vrouw gepikt heeft, is de maat bij Yvon vol. We horen voetstappen van de ober dichterbij komen. Het werkt als een soort muzikale expressie van de oplopende woede van Yvon die inmiddels is opgestaan. Hier volgt meteen een dichte opname waarin het karretje langs Yvon's hand rijdt, met een toenemende lawaai van wielen en trillende pannen. Yvon pakt onverwachts een grote zeeflepel uit het karretje. Het klinkt als een bel voor het begin van een confrontatie. Hij brengt zijn hand omhoog. Op dit beeld horen we een van de bewakers fluiten en naar Yvon rennen. Wij horen zijn voetstappen buiten het beeld en pas dan zien we hem achter Yvon staan en hem vast houden. Er is opeens een totale stilte gevallen. Yvon gooit de zeeflepel op de grond, zodat het een eindtje op de vloer doorschuift en ergens tegen een muur stopt.
Het scherpe geluid van het schuiven van ijzer op de stenen vloer scheurt de stilte.

Dankzij dit geluid wordt de ingehouden woede en de machteloosheid van Yvon tot uitdrukking gebracht. Voor geen moment behoefte aan theatrale gezichtsuitdrukkingen die volgens Bresson niets te maken hebben met wat hij cinematografie noemt: pure cinema.


In een korte scene hierna, waar Yvon voor zijn gedrag straf krijgt, voelen we de wrede zakelijkheid van de gevangenis directeur, door het droge geluid van de kort en harde bewegingen van zijn pen op een straf formulier.


Zelfmoord


Naar aanleiding van een vreemd continu geluid gaat de bewaker naar een isoleercel om te kijken wat er aan de hand is. Wij gaan ook mee. Als de bewaker de deur opent en binnen gaat, stopt het geluid. Wij horen Yvon buiten beeld aan bewaker vragen welke dag het is. De bewaker zegt hem kalm te blijven en gaat weg. Pas hierna krijgen we Yvon te zien die door het heen en weer schuiven van een kopje op de vloer dat vreemde geluid produceert.

Hier geeft het geluid een duidelijke uiting aan de gevoelens van Yvon en aan zijn geestelijke toestand. Anderzijds is het ook onderdeel van een plan. Want door dit gedrag krijgt Yvon kalmerende tabletten, die hij stiekem opspaart voor zelfmoord. Hij heeft bericht gehad dat zijn kind is dood gegaan.
Vlak na deze scene, zien we twee blote voeten van iemand in pyjama die naast de muur staat. We horen een auto buiten stoppen. De auto was al te horen van de vorige shot. In de volgende shot wordt het duidelijk dat het om een ambulance gaat. De voeten zijn ook van gevangenen die door het geluid uit hun bed zijn gekomen om te kijken wie in die ambulance meegenomen wordt: het is niemand anders dan Yvon. Opbouw van het geluid legt hier een sterk verband tussen beide scenes (isoleercel - ambulance) en maakt de zelfmoord scene overbodig. Een van de gevangenen knielt te bidden en er begint een medische apparaat te piepen. Zo worden we naar ziekenhuis gebracht. Maar nog belangrijker is dat we hierdoor dreiging van dood en de menselijke angst daarvoor nog sterker voelen.


Moordscene


Yvon overleeft de zelfmoord poging en wordt eindelijk vrijgelaten maar, heeft inmiddels alles verloren. Zijn vrouw wil hem niet meer zien, en niemand zal hem een baan geven. Dit alles door valsheid van anderen, waarbij geld een centrale rol heeft gespeeld. Gestuurd door een vreemde drang vermoordt hij een echtpaar (eigenaars van een kleine hotel) om hun geld. Daarna komt hij bij een vrouw terecht die later zegt hem te vergeven voor wat hij gedaan heeft. De vergeving wordt vooral gesymboliseerd door de stem van het water dat in een riviertje in de tuin van het huis stroomt. Het enige muziekstuk van de hele film is ook in dit huis te horen("Chromatic Fantasy", Bach). De vader van de vrouw speelt piano. Het is door het hele gebouw te horen. Wijnglas van de vader (aan de rand van piano gezet) valt door de trillingen op de vloer en onderbreekt het muziek. De vrouw (zijn dochter) hoort het in een andere kamer en komt dat opruimen. Het lijkt een gewoonte te zijn, wat ook op zich de ongelijke verhouding tussen hen aangeeft.


Na een vrij optimistische scene tussen Yvon en vrouw, met al daarbijbehorende geluiden zoals stromen van water, wassen, waaien, plukken enz. krijgen we een dichte donkere stille opname te zien van de gesloten voordeur in de nacht. Een duidelijke contrast, ook wat geluid betreft:
Wij horen de voetstappen van iemand die de deur benadert. Van een olielampje valt er wat licht op. Een bijl komt in het beeld. Het is Yvon, die wij herkennen, zonder zijn gezicht te zien krijgen. Hij steekt de bijl in de kier van de deur. Het kraakt heel scherp. De drang om moord te plegen om geld, heeft Yvon weer een duw gegeven. Hij heeft geen moraal meer. De deur gaat open naar een totaal donker beeld, waarin we alleen de hond van het huis horen blaffen. Yvon loopt met het lampje het donker in. In de volgende shots zien we hem (slecht voeten en handen) door het huis lopen, deuren openen, en allerlei geluiden maken. Hij dringt door het donkere en door de stilte, tegelijk. Uit de deur van een slaapkamer die krakend opengaat, loopt de hond naar buiten en rent blaffend van de ene kamer naar de andere. Nadat de hond de eerste lijk heeft aangetroffen, begint hij hard te janken. Die rent nu angstig en lawaai makend van de ene lijk naar de andere (er zijn ook kinderen in het huis). Wij horen niet alleen het janken van de hond, maar ook zijn versnelde ademhaling, zijn nagels op de vloer horen we allemaal. Er heerst een nare sfeer. Het is net of je die moorden via de hond te zien krijgt. Met zijn geblaf en gejank verbindt de hond alle loze shots aan elkaar. Wij zien helemaal geen moord. Wij zien alleen lijken op de vloer en op de trap door de hond ontdekt en gesnuffeld te worden. En uiteindelijk de bloedige bijl in de hand van Yvon, wanneer hij de hond passeert.

Op deze manier (nadruk op een continu geluid die ook een geestelijke reactie is althans van een hond), houdt Bresson zijn visuele abstractie in stand. De functie van de door de hond gemaakte geluiden is dus niet alleen de nare sfeer aan te geven. Het dient ook als een structurele element, als een sterke draad door de hele scene, die anders uit elkaar valt. De confrontatie tussen Yvon en de vrouw vormt een hoogte punt voor de film. Zij zit in haar bed en kijkt naar Yvon die buiten beeld staat (en daar blijft). De hond blaft agressief tegen Yvon. We horen hier de enige woorden van deze scene. Yvon vraagt: "waar is het geld?" Vrouw zwijgt..... Is het geld zelf de drang, de echte moordenaar? Yvon brengt de bijl met een enorme geluid naar boven (in positie om te slaan). Zo snel dat de beweging de lucht doorklieft. De hond jankt hard, net of die smeekt. In twee onsnijdbare shots, slaat de bijl in een beweging hoofd van de vrouw eraf (wij zien noch vrouw, noch Yvon). In plaats daarvan horen we de slag en zien we een deel van de handeling. Het bloed spuit op de wand en de bijlslag gooit een lamp met veel lawaai op de grond. Na een paar stille seconden, gaat de lamp klinkend stuk en het licht dooft uit. Alsof er een punt wordt gezet achter deze moordslag.

Meteen wordt er met behulp van geluid en impliciet een wending gemaakt. Op het donkere beeld van de bloedige wand, horen we het water beginnen te stromen. Is Yvon onschuldig? Zal die vrouw hem vergeven?
In de volgende scene, waarin nauwelijks iets te zien is maar wel veel te horen, gooit Yvon de bijl in het water. Het klinkt als een doop. Het is net een icon waarin noodlot, kwaad en vergeving bij elkaar komen. Yvon staat daar in het donker somber naar te kijken, naar het stromend water die de bijl in zich verbergt. Zo eindigt Bresson deze hele moord scene met een esthetische tegenstelling tussen het geluid en beeld, tussen het stromend water en een donkere omgeving, tussen schuld en vergeving.

Analyse uit 1998.
Napublicatie met de toestemming van de auteur Ramin Farahani

Tuesday, May 05, 2009

Orange Headdressing سرآرایی نارنجی

Ever seen a guy with Orange Turban and beard reading Marie Claire?

Flower Crown

Retro 70's: Afro-wigs and huge glasses all in orange!

Velvet King's Crown

Inflatable Crown

Feather Headdress

Feathered Pirate's Hat

َAnd this dragon hat couldn't be in Orange!

All Photos by
Ramin Farahani

Queen's day 2009 in Amsterdam. Part 1
Koninginnedag 2009 Amsterdam

عکسهای بالا را روز ملکه در آمستردام گرفتم. همانطور که می بینید وجه مشترک آنها چهره های شاد و خندان با کلاه و کسمه و سرپوشهای تماشایی است. نارنجی رنگ ملی هلندی هاست و از نام رهبر مبارزاتِ استقلال هلند در قرن پانزده میلادی Willem van Oranje الهام گرفته شده است. بخش اول عکسها را اینجا ببینید.

Friday, May 01, 2009

Queen's day - Amsterdam روز ملکه

Koninginnedag 2009 - Amsterdam /Above: Utreschtsestraat
Below: Crossing Reguliersgracht and Prinsengracht

Below: Sarphatipark and around it.

Below: Churchilllaan

All Photos by Ramin Farahani

Koninginnedag 2009 Amsterdam, Part 2


Despite the car attack on the Dutch royal family in Apeldoorn, Queen's day celebrations kept on in other cities like Amsterdam. The driver (who is reprted dead now), ploughed into the parade, attempting to heat the Queen's bus, but missed it and left 6 dead and more injuries among the by-standers.


شاید در خبرها دیده باشید که دیروز خانواده ی سلطنتی هلند از یک سوءقصد جان سالم بدر بردند. در این حادثه خودرویی به سرعت صف تماشاگران را شکافت تا خود را به اتوبوس حامل ملکه ی هلند و فرزندان اش بکوبد، اما در اثر برخورد با دیوار مردم منحرف شد و در برابر ستونی متوقف گردید. به این ترتیب شش تن از مردم عادی جان خود را فدای ملکه کردند و عده ی بیشتری مجروح شدند. راننده ی خودرو که یک هلندی است پیش از آنکه در اثر ضربات وارده بمیرد به پلیس گفت که قصد جانِ خانواده ی سلطنتی را داشته است.


«روز ملکه» مهمترین جشن ملی هلند است و هرساله در زادروز ملکه (بئاتریکس) برگزار می شود. مردم به خصوص جوانان به این بهانه نارنجی-پوش می شوند و در خیابانها به جشن و پایکوبی می پردازند. عده ای هم بساط پهن می کنند تا خرت و پرت های اضافی خود را به بهای نازل بفروشند، بویژه بچه ها. در اینجا کمتر کسی از خرید کالای دست دوم شرمزده می شود.

از دیگر جذابیت های این روز پوشاک و بزک دوزکِ مردم است. برای همین از چند نفر با سرپوش های جالب عکس چهره گرفتم که به زودی در وبلاگ میگذارم. اینجا


رسم دیگر روز ملکه این است که هرساله شهری را برای بازدید ملکه و خاندانِ سلطنتی انتخاب می کنند و آنها در مسیر خود به میان مردم می روند تا از نزدیک با آنها خوش و بشی کنند. تدابیر امنیتی هم برقرار است، اما نه به آن شکلی که ما می شناسیم. حادثه ی دیروز در اَپلدورن اگر چه به بئاتریکس و همراهان اش آسیب نرساند، اما فاصله ای میان دربار هلند با مردم ایجاد کرد که تا مدتها برطرف نخواهد شد.


بحث های تلویزیونی را که تماشا می کردم کسی از انگیزه ی راننده ی خودروی مرگبار سخن نگفت. اما اعلام شد که او مردی سفیدپوست و هلندی الاصل بوده است تا حدس و گمان درباره ی تروریسم و مسلمانان سرنگیرد. از آنجا که هلند از مرفه ترین و آزادترین کشورهای جهان است و خاندان سلطنتی در امور دولت و مجلس دخالت آشکار ندارند، مخالفینِ سلطنت مشروطه در هلند در اقلیت هستند و تلاشی برای حذف سلطنت نمی کنند. خیلی از هلندیها بر این گمان اند که ارزش ملی و نمادین خاندان سلطنتی بیشتر از مخارجی است که ملکه و دربار به مالیات دهندگان تحمیل می کند. با این حال بعید نیست که سوءقصدکننده ی دیروز، به دلایلی مانند فشار اقتصادی دست به این کار زده باشد.

Sunday, April 26, 2009

Oxford Radcliffe Square آکسفورد: میدان ردکلیف

All Photos by Ramin Farahani

Radcliffe Square, Oxford, England

میدان ردکلیف در شهر دانشگاهی آکسفورد در انگلستان.


ساختمان مدور در وسط میدان در قرن هفدهم میلادی بنا شده و Radcliffe Camera نام دارد. این ساختمان بخشی از کتابخانه ی بزرگ و قدیمی دانشگاه آکسفورد را در خود جای داده و از طریق تونلی به بخش اصلی در شمال همین میدان مرتبط است. یکی از دانشکده های پرشمار دانشگاه آکسفورد بنام All Souls College و کلیسای سنت ماری را هم در اطراف میدان می بینید.