Thursday, November 09, 2006

اسلام ستیزی، حربه ای انتخاباتی

در سال 1994 در هلند نهادی حقوقی-مشورتی برپا شد به نام کمیسیون رفتار یا برخوردِ یکسان De Commissie Gelijke Behandeling. وظیفه ی این کمیسیونِ مستقل این است که به شهروندان و سازمانهایی که احساس می کنند با تبعیض مواجه شده اند، یاری دهد تا پیش از ورود به فرایند قضایی، ادعای تبعیض را با قوانین، مقررات و عرف محک بزنند. نظر این شورا یا به حل و فصل اختلاف می انجامد یا در دادگاه مورد استفاده ی قاضی قرار می گیرد. قانونِ عام ِ برخوردِ یکسان که مبنای کار این کمیسیون است، هدف اش این است که همه ی شهروندان بدون در نظر گرفتن ِ تبار، مذهب، جنسیت، سن و عقاید سیاسی شان، بتوانند در بخش های گوناگون جامعه ی هلند مشارکتِ کامل داشته باشند.


چندی پیش یک آموزگار زنِ مسلمان که در یک مدرسه ی متوسطه در هلند تدریس می کرد، از کار برکنار شد، چون بخاطر عقاید مذهبی اش مایل نبود با جنس مخالف دست بدهد. کمیسیونِ برخوردِ یکسان پس از بررسی شکایتِ این زن، نظر داد که اخراج او غیرقانونی ست و باید به سر کار خود برگردد. چراکه دست دادن از نظر قانون اجباری نیست و در شغل ِ این زن نیز ضرورتی برای دست دادن در حین احوالپرسی وجود ندارد.

(نظر این شورا به هلندی WET STELT HANDEN SCHUDDEN NIET VERPLICHT)

این پرونده یکی از ششصد پرونده ای ست که بطور میانگین هر ساله توسط این کمیسیون بررسی می شود. بخشی از این دعاوی ربطی به خارجی ها و مسلمانان ندارد. اما توجه رسانه ها به مورد اخیر بیشتر بود، چون ماجرای دست ندادنِ زن یا مرد مسلمان با جنسِ مخالف، سابقه ی دیگری هم در هلند دارد.

Imam refuses to shake hand with Dutch ministry of immigration - Photo by Olaf Kraak

وزیر مهاجرت و انطباق اجتماعی، زنی است بنام ریتا فردُنک از حزب لیبرال VVD،که بخاطر اقدامات و اظهارات سخت گیرانه اش نسبت به خارجیان، نزدِ هلندیهایِ ضدِ خارجی، محبوبیتی دست و پا کرده است. او دو سال پیش در مراسمی با حضور نمایندگان مسلمانان هلند و در مقابل دوربینهای گزارشگرانِ تلویزیونی، دست اش را به طرفِ پیشنماز مسجدی دراز کرد و او از دست دادن با این خانم عذرخواست و گفت بخاطر عقاید مذهبی اش نمی تواند با خانمها دست بدهد. بی درنگ این ماجرا، که از پیش برنامه ریزی شده به نظر می آمد، تبدیل به بهانه ای تبلیغاتی علیهِ مهاجرانِ مسلمان شد، همچون گواهی براین انتقاد که مسلمانان زن را جنسِ برابر نمی دانند و خود را با جامعه ی مدرن وفق نمی دهند.

.

حال که کمتر از دو هفته به انتخاباتِ سیاسی در هلند باقی ست و رقابت احزاب فشرده تر شده است، باز همین خانم فِردُنک در برنامه ای تلویزیونی می گوید که کمیسیون برخوردِ یکسان باید برچیده شود و تصمیم اخیر آنها که زنِ مسلمان را محق دانسته اند، اشتباه بوده است. البته در همان برنامه ی تلویزیونی، فِمکه هالسما از حزب چپ های سبز، در مخالفت با این اظهارات واکنش نشان داد. اما نکته اینجاست که بالاترین مقام مسئول در رسیدگی به مسائل مهاجران و عضو ارشد حزبی که ادعای آزادی خواهی و عدالت جویی دارد، نه تنها به نظر عادلانه ی کمیسیونی قانونی گردن نمی نهد، بلکه وانمود می کند که دیگر نیازی به برخوردِ یکسان و رفع تبعیض نیست تا از این طریق احساساتِ ضدِخارجی و ضدِ اسلامی ِ هلندی های بسیاری را تحریک و ارضاکند و آنها را به سوی حزبِ خود بکشد. (برنامه ی Nova)

.

[رهبران احزاب چپِ هلند: سوسیالیست ها، حزب کار و چپ های سبز]

در شرایطی که مردم کشورهایی چون ایران، بویژه اقلیت های قومی، سیاسی و مذهبی، نیاز به چنین نهادهای مستقلی را بیش از پیش احساس می کنند و در دوران اصلاحات قدمهایی نیز برای رفع ِ برخی تبعیضات برداشته اند، عجیب است که همزمان در اروپایِ دموکرات و پیشرو، چنین اظهاراتِ تبعیض آمیزی تا این حد خریدار پیداکرده است و بقای برخی نهادهای دموکراتیک و پاره ای حقوق اساسی را زیر سئوال برده است. طبیعی است که تنش میان جهان غرب و اسلام و نیز رفتار ریاکارانه ی احزاب مدافع ِ سرمایه داری، در دامن زدن به اینگونه احساسات و اقداماتِ تبعیض آمیز نقش اساسی داشته اند.

تفاوت در اینجاست که مخالفانِ راستگرایی و تبعیض در هلند، با اینکه سالهاست در دولت نبوده اند، اما به اندازه ی کافی از فرصت های برابر (در مجلس، شوراهای شهر، رسانه ها و نهادهای مستقل) برخوردار شده اند تا با موج فزاینده یِ راستگرایی مقابله کنند و تعادلی نسبی در کشورشان برقرار سازند. حال احزاب چپ با اطمینان از سلامتِ انتخابات و با بهره مندی از آزادیِ رسانه ای و پایگاهِ مردمی، تلاش می کنند تا در روز 22 نوامبر به یک پیروزیِ جمعی دست یابند و احزاب حاکم را از یکه تازی بیشتر بازدارند.

Alles over de verkiezingen

1 comment:

دوست said...

از مطلبتان متشكرم
واقعا جاي تاسف است كه در غرب همه چيز بازيچه ي دست قدرت طلبان است و آنوقت عده اي در ايران دنباله روي از غربيها را افتخار خود مي دانند و هميشه همه چيز را در آيينه ي غرب مي بينند و سعي مي كنند فرهنگ خود را مطابق برداشت غرب تغيير دهند.
آنها فكر مي كنند غرب در انتقاد از فرهنگها و مذاهب ديگر حسن نيت دارد.