Sunday, April 15, 2007

Dresden وُنه گات و تراژدی درسدن


این عکس پیکره ی «نیکی» را بر فراز بخشی از شهر ویران شده ی درسدِن در شرق آلمان نشان می دهد که در 13 فوریه 1945 توسط 1250 هواپیمای متفقین و به دستور چرچیل بمباران شد. به روایتی نزدیک به صدهزار غیرنظامی در این حمله ی بی رحمانه، نیست و نابود شدند و یکی از معدود شهرهای زیبای آلمان که در طول جنگ سالم مانده بود، در آتش انتقام سوخت و به شهر ارواح بدل شد.


بسیاری از مورخان معتقدند که هدف از این حمله انتقام جویی بوده است، چرا که شکستِ آلمان در آن تاریخ کم و بیش قطعی شده بود و دیگر نیازی به چنین ددمنشی هایی نبود؛ آن هم در شهری که عاری بود از پایگاه های نظامی. متفقین گذشته از انتقامجویی می خواستند با این بمبارانها وحشت و هراس را در آلمان نازی به اوج برسانند و آنها را هرچه سریعتر به زانو درآورند. کم و بیش همانند کاری که بمب های اتمی آمریکا با ژاپن کرد.


کورت وُنه گات (Kurt Vonnegut وونه گات) نویسنده ی رمان ارزشمند «سلاخ خانه ی شماره ی پنج» بعنوان یک اسیر جنگی آمریکایی اما آلمانی تبار، شاهد ماجرای سوگناکِ شهر درسدن بود. او سالها بعد در این رمانِ هجوآمیز، راوی پوچی و جنونِ جنگ شد تا حقیقتی دردناک را از زیر خاکستر این شهر سوخته بیرون بکشد و پیش روی ما بگذارد. رمان او با لحنی روان، شخصیتی رقت انگیز را به این صحنه ی دهشتبار می برد و تنها با چند تصویر و صحنه ی کارساز از آن گذر می کند تا به زمان و مکان دیگری برسد و به یک بازنگری. برگردانِ این رمان در ایران منتشر شده است.


ونه گات در یازدهم آوریل 2007 در نیویورک درگذشت. درباره ی «سلاخ خانه شماره پنج» به انگلیسی: Slaughterhouse-Five

2 comments:

hooman said...

عالی بود...و من درک نمیکنم که چرا که کشتار به روایتی 135 هزار نفر المانی در یک شب در درسدن هیچگاه اهمیتی مثل بمیاران اتمی هیروشیما و ناکازاکی پیدا نکرد...

Ramin Farahani رامین فراهانی said...

سئوال خوبیه هومن، دلیل اش شاید این بود که پیروزان تاریخ را می نویسند. متفقین هوای همدیگه رو داشتند و لابد نذاشتند عمق فاجعه زیاد علنی بشه. و حالا هم که دیگه به گذشته تعلق داره. ماجرای عراق هم همینه